بخوان به نام گل سرخ در صحاري شب
 كه باغ ها همه بيدار و بارور گردند
 بخوان ‚ دوباره بخوان ‚ تا كبوتران سپيد
به آشيانه خونين دوباره برگردند
 بخوان به نام گل سرخ در رواق سكوت
كه موج و اوج طنينش ز دشت ها گذرد
پيام روشن باران
 ز بام نيلي شب
كه رهگذار نسيمش به هر كرانه برد 

ز خشك سال چه ترسي
كه سد بسي بستند
نه در برابر آب
 كه در برابر نور
 و در برابر آواز
 و در برابر شور
در اين زمانه ي عسرت
به شاعران زمان برگ رخصتي دادند
 كه از معاشقه ي سرو و قمري و لاله
سرودها بسرايند ژرف تر از خواب
زلال تر از آب
تو خامشي كه بخواند ؟
 تو مي روي كه بماند ؟
 كه بر نهالك بي برگ ما ترانه بخواند ؟
 از اين گريوه به دور
 در آن كرانه ببين
 بهار آمده
از سيم خاردار
 گذشته
 حريق شعله ي گوگردي بنفشه چه زيباست
هزار آينه جاري ست
هزار آينه
 اينك
 به همسرايي قلب تو مي تپد با شوق
زمين تهي دست ز رندان
 همين تويي تنها
كه عاشقانه ترين نغمه را دوباره بخواني
 بخوان به نام گل سرخ و عاشقانه بخوان
 حديث عشق بيان كن بدان زبان كه تو داني